Historia i Założyciele Fundacji In Situ

Historia i Misja Fundacji In Situ

Fundacja Sztuki Współczesnej – In Situ to fundacja wspierająca szeroko rozumianą działalność artystyczną oraz edukacyjną. In Situ została założona w 2004 roku w Podkowie Leśnej przez Zygmunta Rytka i Bożennę Biskupską, artystów i działaczy na polu kultury. We wrześniu 2012 roku przeniesiono główną siedzibę z Warszawy do Sokołowska, a prezesem fundacji została Zuzanna Fogtt.

Cele i Działania Fundacji

Zamierzeniem fundatorów, a przez to celem Fundacji jest stworzenie przestrzeni dla realizacji międzynarodowych projektów artystycznych, różnorodnych i interdyscyplinarnych działań twórczych, badań, spotkań, konfrontowania poglądów, wymiany myśli i doświadczeń, a także upowszechnianie nowatorskich postaw artystycznych i wspieranie różnych form aktywności twórczej. Jednocześnie celem Fundacji jest propagowanie działalności w zakresie ochrony dóbr kultury i sztuki oraz dziedzictwa narodowego.

Odbudowa Sanatorium dr Brehmera: Główny Projekt Fundacji

Obecnie głównym celem a także projektem Fundacji jest odbudowa dawnego spalonego Sanatorium dr Brehmera w Sokołowsku oraz stworzenie w nim Międzynarodowego Laboratorium Kultury. Nazwa fundacji In Situ oznacza „w miejscu” (łac.) i jest równocześnie filozofią działania fundacji.

Filozofia Działania

In situ to działanie w miejscu, które bez względu na to gdzie się znajduje może stać się przestrzenią sztuki. In Situ inicjuje możliwość kreacji nieskończonych permutacji, liczby rozwiązań oraz poszukiwań, stwarza pole i warunki do działania oraz przenikania się czasu, przestrzeni, ludzi a także różnych dziedzin, a przede wszystkim kreuje strefy dla wolnego procesu twórczego i naukowo badawczego.

Projekty Artystyczne Fundacji

W ramach działalności fundacji organizowane są różnorodne projekty artystyczne: wystawy, performance, koncerty, warsztaty, realizacje w przestrzeni publicznej oraz spotkania, akcje społeczne i ekologiczne, wykłady, a także cykliczne festiwale odbywające się w Sokołowsku: Festiwal Sztuki Efemerycznej Konteksty, Hommage à Kieślowski, Sanatorium Dźwięku.

Bożenna Biskupska

Edukacja i Wczesna Twórczość

Urodziła się w 1952 roku w Warszawie. W latach 1970-1972 studiowała malarstwo w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu, w latach 1972-1976 w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W 1976 roku uzyskała dyplom z wyróżnieniem w pracowni prof. Tadeusza Dominika. Zajmuje się malarstwem i rzeźbą. W 1982 roku na IV Międzynarodowym Biennale Miniatury Tkackiej (Savaria Museum, Shombathely, Węgry) zdobyła I nagrodę. W 1984 roku otrzymała dwuletnie stypendium Ministra Kultury i Sztuki, w 1986 roku Nagrodę I stopnia im. Stanisława Wyspiańskiego za malarstwo i rzeźbę. Reprezentowała Polskę na XLI Biennale Sztuki w Wenecji (1984) oraz na XIV Międzynarodowym Biennale Małych Rzeźb w Brązie w Padwie (1986).

Tematyka i Styl Artystyczny

Problem czasu w kontekście abstrakcyjnym i egzystencjalnym, zagadnienie nieskończoności od samego początku stanowiły motyw wiodący w twórczości Bożenny Biskupskiej. Oprócz realizacji przestrzennych i instalacji i tradycyjnej rzeźby artystka uprawia malarstwo oraz rysunek. Pracę nad kluczowym cyklem, którego tematem stał się „Jednonogi” rozpoczęła artystka w 1987r. początkowo na płaszczyźnie obrazu, później w przestrzeni. Figura jednonogiego wykonana z brązu, ryta w postaci znaku, lub rysowana – jest formą nawiązującą do postaci ludzkiej. Stała się ona podstawowym elementem, zapoczątkowanego w 1995r., systemu składającego się na cykl prac „Wytyczanie obrazu”.

Technika i Proces Twórczy

W tworzonych pracach panuje monochromatyka we wszystkich skalach szarości od bieli do czerni, oraz naturalnych barw używanych materiałów. Znaki stawiane na papierze lub płótnie to dziś notatka gestu, linie pozostawiane przez bezpośrednio wyciskaną z tuby farbę olejną na papier, lub ślad pędzla zanurzonego w oleju – porządkują płaszczyznę, nasycając się wraz z upływem czasu, tworząc nieregularne brzegi rozrastającej się prostej linii gestu. Fascynuje ją teraz wykrywanie i dokumentowanie procesów przemian, jakie w stworzonych przez nią pracach dokonuje czas.

Kolekcje i Wystawy

Prace w zbiorach m.in: Muzeum Narodowe w Szczecinie, Muzeum Sztuki w Łodzi, Centrum Rzeźby Polskiej w Worońsku, Muzeum Narodowe w Kielcach, Muzeum Ziemi Lubuskiej w Zielonej Górze, Muzeum Warmi i Mazur w Olsztynie, Banku Światowym w Waszyngtonie i innych.

Zygmunt Rytka

Urodzony w 1947 w Warszawie. Członek ZPAF od 1979. Artysta intermedialny o tradycji neoawangardowej, posługujący się fotografią, tworzący instalacje.

Wczesna Twórczość: Filmy Eksperymentalne i Dokumentacja Artystyczna

W latach 70. realizował filmy eksperymentalne, a w 80. wideo. Od lat 80. związany z łódzkim środowiskiem niezależnym – początkowo Kulturą Zrzuty, potem Galerią Wschodnią, a także z galerią „FF” w Łodzi. W latach 70. zajmował się dokumentacją polskiego życia artystycznego. W okresie 1975-77 pracował w Galerii Współczesnej w Warszawie. Od początku lat 70. wykonywał prace analityczne o tradycji konceptualnej (Przedziały czasowe), w których atrakcyjność wizualna sfotografowanej wody skontrastowana została z badaniem krótkiego fragmentu czasu.

Analiza Manipulacji Obrazem i Rozwój Artystyczny

W tym samym czasie interesował go uniwersalny problem manipulacji (seria Bluff z 1977) dotyczący obrazu telewizyjnego. Przełomowa w jego rozwoju artystycznym była ekspozycja Katalog S.M. (Some Meetings) w Małej Galerii ZPAF-CSW łącząca tradycję dokumentu i reportażu z ukrytym aspektem analitycznym. Kolejna seria, a zarazem wystawa, pracującego w metodyczny sposób artysty – Holografy – przedstawiała wycinki i „szczątki fotografii” (określenie Rytki) w postaci politycznego wówczas obrazu telewizyjnego. Kolejnymi ważnymi realizacjami były prace z wystawy Ciągłość nieskończoności (1983), ukazujące chęć zmierzenia się, a nawet panowania nad naturą, której nie można jednak, mimo licznych prób, skodyfikować i opanować.

Zgłębianie Możliwości Medialnych i Inspiracje Warsztatem Formy Filmowej

Od tego momentu artysta zajmował się zarówno fotografią, jak i filmem, badając, podobnie jak Władysław Strzemiński, możliwości medialne sztuki oraz nasze uwarunkowania biologiczne i możliwości postrzegania rzeczywistości. W tym czasie jego twórczość zbliżyła się do badań medialnych, jakie podejmowali w tym samym czasie artyści łódzkiego Warsztatu Formy Filmowej (szczególnie Józef Robakowski).

Przejście do Instalacji: Obiekty Chwilowe i Styl Pop-art

W końcu lat 80. wystawą Obiekty chwilowe (Galeria Wschodnia w Łodzi) rozpoczął, tworzone do dziś, instalacje. W okresie istnienia Kultury Zrzuty, z którą związany był przede wszystkim w sposób towarzyski, wykonywał zabawowe prace do „Tanga” oraz krótkie filmy. Zdjęcia były prześmiewcze i ironiczne o pop-artowskiej stylizacji, poruszające przede wszystkim problem psychozy „państwa wojny”. Wystawa Kontakt (1994) była kontynuacją analizy medialnej, ale o większym składniku biologii. Ideą cyklu było zderzenie świata natury ze sferą nauki (fizyki i chemii).

Eksploracja Relacji Między Naturą a Nauką

Przestrzeń neuronowo-optyczna przedstawia świat widoczny w zasięgu „wyciągniętej ręki artysty”. Naszemu osądowi empirycznemu, a w szczególności zmysłowi postrzegania, poddane zostały obrazy wytworzone przez soczewkę optyczną, ukazane na tle wody czy chmur etc. Żywioły były rozwinięciem tej problematyki, o bardziej filozoficznym z założenia wyrazie. Artystycznym rozliczeniem z twórczością realizowaną od czasu Obrazów uzupełniających (1982) był cykl Leżąc (1999), w którym artysta „pogodził” się z naturą, „zrozumiał ją”, a nawet próbował z nią utożsamiać.

Późniejsze Instalacje: Kontynuacja Eksperymentów Percepcyjnych

Od początku XXI wieku wystawia instalacje (Obiekty chwilowe – 2001, Obiekty dynamiczne – 2003), które są podsumowaniem dotychczasowych osiągnięć, od Ciągłości nieskończoności w formie przestrzennej, przełamującej granice danego medium (przede wszystkim fotografii) do działań mających na celu badanie zmysłu percepcji.

Kolekcje Muzealne: Dziedzictwo Artystyczne

Jego prace znajdują się w zbiorach: Muzeum Narodowego we Wrocławiu, Muzeum Sztuki w Łodzi, Muzeum Historii Fotografii w Krakowie, Galerii Studio w Warszawie.

Profil i twórczość Zygmunta Rytki jest szerzej opisana w jego archiwum online dostępnym tutaj.